FCU Fans
Inloggen

Aanmelden op FCUFANS.nl



Wachtwoord vergeten? Toegang aanvragen?

Mobiel RSS LinkedIn Facebook Twitter You Tube

Nieuws

Visual

Het kind, de spelersvrouw en Bokito

12-12-2007

0 reacties


2007 was geen best jaar voor Pascal Bosschaart. Hij degradeerde met ADO, zijn naam viel in een nooit bewezen gokschandaal en zijn vrouw en dochter werden achterna gezeten door Bokito. Rotterdam-Zuid, dinsdagmiddag. Het is een wrange speling van het lot dat Pascal Bosschaart moet wonen in een wijk waarvan de straten naar grote Feyenoorders zijn vernoemd. De man die diep in zijn hart het liefst tot zijn pensioen in de Kuip had willen voetballen, wordt nu dagelijks herinnerd aan voorgangers die het er veel langer volhielden dan de twee seizoenen van hemzelf. Bijvoorbeeld wanneer hij zijn auto om de hoek parkeert, in de Jan Pettersonstraat, vernoemd naar de speler die tussen 1917 en 1927 het eerste echte volksidool van Feyenoord werd. Of wanneer hij door de straat loopt van Bas Paauwe, de beste speler van het roemruchte voetbalgeslacht, dat verder bestond uit Jaap -, Arie - en (decennia later) Patrick Paauwe. Dit is Feyenoord-territorium. Rond het Cor Kieboomplein wordt intensief meegeleefd met de club. Dat kan ook niet anders, want vanaf de top van de meeste appartementcomplexen kun je letterlijk in de Kuip kijken. Op zondag, als Feyenoord thuis speelt, wapperen de clubvlaggen er ouderwets op de balkons. Bij winst blijven ze tot ver na middernacht trots hangen. Bij verlies zijn ze vaak nog voor het laatste fluitsignaal alweer kwaad binnengehaald. In de centrale hal van het complex waar Pascal Bosschaart woont, druk ik op het knopje van de lift. Om de tijd te doden lees ik de huisregels die op een gekleurd bord aan de muur hangen. Er staat: 1.Wij groeten elkaar in onze straat als goede buren. 2.Wij verwelkomen nieuwe buren in onze straat. Aan punt drie kom ik helaas niet toe. De lift is er. Er komt een man met een zwart Feyenoord-jack uit te voorschijn. Ik knik naar hem. Hij heeft het bord nog niet gelezen, want hij groet niet terug. ‘Feyenoord’, staat er in witte letters op zijn jack, ‘no one likes us, we dont care.’ Op de zesde verdieping doet Pascal Bosschaart even later op zijn sokken de voordeur van zijn appartement open. Hij houdt de wijsvinger van zijn ene hand voor zijn mond en maakt met zijn andere hand het gebaar dat ik moet binnenkomen. Zijn dochter Esra is net begonnen aan haar middagslaapje. We moeten stil zijn. Binnen, in de huiskamer, wacht zijn vrouw Merel met koffie, koekjes en taai-taai. De afspraak is dat we gaan praten over de gebeurtenissen van 18 mei van dit jaar, de dag dat Merel en Esra Bosschaart plotseling over de hele wereld op de voorpagina’s terechtkwamen. Die dag, 18 mei 2007, bevond Pascal Bosschaart zich in een Hilversumse televisiestudio, om daar de opnames bij te wonen van het programma So You Wanna Be A Popstar. Een vriend was tot de finale doorgedrongen. Aan het einde van de middag aten ze samen in het restaurant van de studio een lichte maaltijd. Pascal Bosschaart had net een hap genomen, toen zijn mobiele telefoon ging. Merel. Ze klonk overstuur. ,,Doe maar rustig,’’ zei Pascal, ,,doe maar rustig.’’ Maar het duurde wel even voordat Merel rustig deed. Esra en zij waren net achterna gezeten door een 180 kilo zware aap. Een paar uur eerder waren ze begonnen aan hun vertrouwde wandeling door de dierentuin: hoofdingang, via het Oceanium, naar het oude gedeelte en dan onder het viaductje door naar de kangoeroes en het nieuwe speelterrein. Merel wandelend, Esra in de kinderwagen. Ter hoogte van het speelterrein, vlak naast het gorilla-eiland, was een oploopje ontstaan. Merel besloot niet te gaan kijken wat er aan de hand was en gewoon langs de menigte te lopen. Esra en zij waren een meter of tien onderweg. Toen gebeurde het. Pascal tegen Merel: ,,Vertel jij het maar. Het is jouw verhaal.’’ Merel: ,,Nou, opeens begonnen al die mensen te rennen en te gillen. Een man riep: ‘hij is los!, hij is los!’. Vanuit een pad zag ik toen hoe een grote aap recht op mij en Esra afkwam. Ik dacht: dit is niet waar wat ik zie, je gaat me niet vertellen dat er nu een gorilla op me afkomt.’’ Pascal: ,,Maar het was wel waar.’’ Merel: ,,Daarna ging alles razendsnel. Iemand riep: je moet stilstaan! Als je stilstaat, doet-ie niks! Maar ik dacht: bekijk het maar, ik ga rennen. Nou, binnen een tel had die aap me al bijna ingehaald. Je voelde de kracht van dat beest. De grond trilde er van.’’ Pascal: ,,Zo’n aap, dat is 180 kilo spieren.’’ Merel: ,,Al snel was er alleen nog een picknicktafel tussen mij en die aap. Toen besefte ik dat doorrennen geen zin had. Ik zag dat veel mensen dekking zochten onder de picknicktafels. Ik besloot dat toen ook maar te doen. Ik boog me over de kinderwagen om Esra eruit te halen. Dat was het enige moment dat ik dat beest uit het oog verloor.’’ Pascal: ,,Dat is ook het moment dat iemand een foto heeft genomen. Daarop zie je dat die aap op nog geen anderhalve meter afstand van mijn vrouw en kind stond. Een bizar gezicht.’’ Merel: ,,Ik tilde Esra uit de kinderwagen en kroop onder een tafel. Daar bleek al een heel gezin te zitten. Man, vrouw en kind. ‘Rustig blijven, mevrouw’, zei die man nog, ‘rustig blijven’.’’ Pascal: ,,Ik weet niet wat ik had gedaan als ik erbij was geweest. Misschien had ik die aap wel aangevallen. Je weet niet hoe je reageert in zulke situaties.’’ Merel: ,,Toen die aap de deur van het restaurant kapot sloeg en naar binnenging, ben ik opgestaan, heb Esra in de kinderwagen gezet en ben gaan rennen.’’ Pascal: ,,Ik denk niet dat je veel kans maakt als je aanvalt. Ik denk dat je vrij snel een probleem hebt.’’ Merel: ,,Op weg naar de uitgang kreeg ik opeens verschrikkelijke maagpijnen. Ter hoogte van de giraffen heb ik toen Pascal gebeld. Hij nam niet op.’’ Pascal: ,,Ik zat bij So You Wanna Be A Popstar. Het was de finale.’’ Merel: ,,Toen heb ik mijn vader gebeld. Hij hoorde de paniek in mijn stem. Hij dacht even dat er iets met mijn moeder was gebeurd. Daarna ben ik naar zijn huis gereden.’’ Pascal: ,,Later heb ik Merel wel aan de lijn gehad. Ze zat toen bij haar ouders. Ze klonk vrij rustig.’’ Merel: ,,Dat was ik ook. Tot ik s avonds naar Hart van Nederland keek. Opeens kwam er een foto in beeld. Daarop zag je mij Esra uit de kinderwagen tillen, terwijl die aap achter me staat. Toen realiseerde ik me eigenlijk pas goed wat er gebeurd was.’’ Pascal: ,,Toen hoorde ze ook pas voor het eerst dat die aap Bokito heette.’’ Merel: ,,Ik heb die avond nauwelijks geslapen. Ik dacht constant dat Bokito hier door de gang liep.’’ Pascal: ,,Ik heb ook geen oog dicht gedaan. Maar dat kwam omdat Merel niet kon slapen.’’ Merel: ,,Die foto is de hele wereld overgegaan. Hij heeft tot in Australië en Amerika in de krant gestaan. Later kwamen er ook filmpjes boven water.’’ Pascal: ,,Het zou niet het eerste zijn wat in me opkwam als ik onder zon picknicktafel lag, een filmpje maken.’’ Merel: ,,Gelukkig zijn wij allemaal vrij nuchter. Ik ben al met Esra teruggeweest in de dierentuin. Ook bij Bokito. Ik heb verder nergens last van.’’ Pascal: ,,Ik heb op de club alles verteld. De reacties waren goed, iedereen leefde mee. Ik merkte wel dat de jongens met kinderen meer meeleefden dan de jongens zonder kinderen.’’ Merel: ,,Alleen in het begin kon ik slecht tegen Bokito-grappen. Nu maakt het me niets meer uit.’’ Pascal: ,,Vrienden van me wilden in een apenpak voor de deur gaan staan en dan aanbellen.’’ Merel: ,,Dat had ik niet zo leuk gevonden.’’ Pascal: ,,Nee, dat heb ik ze maar afgeraden.’’ We praten en lachen te hard. Esra is er van wakker geworden. Ze is twee en verlegen. Haar engelengezichtje verbergt ze daarom in de hals van haar vader. Op haar slaapzak staat honderden keren het woord ‘slaapzak’ gedrukt. Alleen bij het stiksel zijn wat letters weggevallen. Daar staat nu alleen nog: aap. ,,Weet je trouwens wat ik wel vervelend vind?,’’ zegt Merel en ze geeft zelf vast het antwoord. ,,Dat sommige mensen Bokito nu adoreren, alleen omdat hij beroemd is. Dat ze dat beest echt zien als een held. Dat vind ik niet normaal. Ik bedoel: het is maar een aap, hoor.’’ ,,Vind ik ook,’’ zegt Pascal, ,,het is maar een aap.’’ Het loopt tegen het einde van de middag. Kleine Esra moet eten. Pascal moet vanavond op de tribune zitten bij een oefenwedstrijdje van ADO Den Haag. Tijd om afscheid te nemen. ,,Zeg eens netjes dag tegen die meneer,’’ zegt Pascal tegen zijn dochtertje. Esra wijst met haar vinger naar de tafel. ,,Taai-taai,’’ zegt ze. Nog diezelfde middag in Rotterdam, een paar kilometer noordelijker. Diergaarde Blijdorp is aan het verbouwen. Het terrein staat vol graafmachines en dranghekken. Het lijkt hier meer op Ground Zero dan op een dierentuin. Ik kom eerst in het verkeerde apenhok terecht. Hier is geen Bokito te zien. Wel een Franse toerist die hard heen en weer rent langs het glas. Hij maakt joelende geluiden en doet net of hij zelf een aap is. In de hoek van het vertrek probeert zijn vriendin een foto van hem te maken. Dat gaat moeilijk, want ze heeft de slappe lach. De echte aap zit zich intussen stierlijk te vervelen achter het glas. Iets verderop is het gorilla-eiland, de plek waar Bokito een paar maanden geleden uitbrak en achter de familie Bosschaart aanging. Er is bijna niets van te zien. Alles is afgezet. Borden leggen uit wat er aan de hand is: de boel wordt hier Bokito-proof gemaakt. Tot die tijd zitten de apen allemaal binnen. Ik loop langs de picknicktafels waar Merel over heeft verteld, naar het apenhok. Dan zie ik Bokito voor het eerst. Hij zit met zijn rug naar me toe. Links en rechts van zijn achterhoofd zijn stickers op het glas geplakt. Daarop staat wat er wel en niet mag. Er mag hier niet veel. Niet flitsen. Niet tegen het raam tikken. Niet aanstaren. Niet uitdagen. Ik kijk een tijdje naar de rug van de gigantische aap. Erg opwindend is het niet. Hij eet iets wat een krop sla zou kunnen zijn, maar evengoed ook iets heel anders. Verder zit er nauwelijks beweging in het beroemdste beest van Nederland. Aan één van de muren van het vertrek bekijk ik daarom maar een kleine collage van nationale- en internationale krantenartikelen over Bokito. De foto van Merel en Esra hangt er ook tussen. Merel kan gerust zijn: de Bokito- hype lijkt voorbij. Het is hier helemaal leeg, op twee mannen na. De één draagt een blauwwit gebreide sjaal die tot zijn kruis komt, de ander een vierkante bril. De sjaal is een insider, zo te horen. Hij noemt alle apen bij hun voornaam. Als ze aan hun touwen en autobanden door het hok slingeren, mag hij ze ook graag aanmoedigen. Dat gebeurt op een toon die men doorgaans reserveert voor een linksback die zojuist een goede gelukte sliding heeft gemaakt. ,,Lekker hoor, Adira!’’ roept hij. De sjaal is ook op de hoogte van alle familiebanden binnen het apenhok. Een korte uitleg vindt hij geen enkele moeite. ,,Adira is een dochter van Bokito, net als Thirza. Maar Thirza is van Tamani en Adira is van Aya. Aya zit daar,’’ zegt hij, terwijl hij zijn wijsvinger richt op een dikke vrouwtjesaap in de hoek, ,,en die kan niet wachten tot ze een flinke beurt krijgt van Bokito.’’ Ik kijk naar Bokito. Hij zit er nog steeds als een standbeeld bij. ,,Weinig kans,’’ zeg ik. ,,Die aap beweegt nog minder dan Roy Makaay.’’ De mannen reageren niet. Zwijgend kijken we daarom verder naar het roerloze beest. Intussen dwalen mijn gedachten langzaam maar zeker af. Naar de foto van Merel in de krant. Naar de onbekende man onder de picknicktafel. Naar Esra en haar kleine slaapzakje. ,,Die Aya,’’ hoor ik opeens de sjaal naast me zeggen, ,,die is echt zo geil als boter.’’ ,,Ja,’’ zegt de man met de vierkante bril, ,,alleen: Bokito heb geen zin vandaag.’’ ,,Bokito heb wèl zin vandaag!,’’ zegt de sjaal, ,,hij wacht alleen even tot wij weg zijn.’’ De man met de vierkante bril zegt nu niets meer. Na de zoveelste correctie heeft hij besloten alleen nog zijn schouders op te halen. Zelf vind ik dit wel een mooi moment om weer eens op huis aan te gaan. Ik heb het wel gehad met de Bokito-hype die helemaal geen hype meer is. Ik zeg de aap en de twee mannen gedag. Geen van drieën zeggen ze iets terug. Buiten sla ik linksaf en verdwaal in de verlaten diergaarde. ,,Waar is ook alweer de uitgang?,’’ vraag ik aan een jongen in een Blijdorp-overall. Hij wijst met zijn vinger naar een kuil met een graafmachine erin. ,,Bij de vissen linksaf,’’ zegt hij. bron: ad.nl

Reacties

Bij dit bericht zijn 0 reacties geplaatst.
U kunt reacties lezen en plaatsen na het inloggen.

Reactie plaatsen



Naar boven

|

Home



Aankomende wedstrijd

UitploegThuisploeg
Sparta RotterdamFC Utrecht
26 november 2017 14:30 uur
Het Kasteel

Aanmelden Nieuwsbrief




Poll


Er is op dit moment geen poll vraag.

Voorspellingscompetitie

1 (4) tonyb 23pt
2 (5) badbo13 23pt
3 (3) fanvandeFC 22pt
4 (1) Le@n 21pt
5 (2) Gina 20pt
6 (10) L@rs-Sven 19pt
7 (13) Menno 19pt
8 (16) Kikker 19pt
9 (18) Sjakie 18pt
10 (21) El Nino 18pt

Sponsors


Ook sponsor worden?

Ook geïnteresseerd in onze sponsor- en/of advertentiemogelijkheden?


Sitemap  |  Disclaimer  |  Links  |  FC Utrecht Headliner  |  Copyright © 2005-2017 FCUFans.nl / Stichting True Support

Realisatie Cartel Internet en Marketing