Nobody likes us - I do care





Ik geef het toe, ik ben supporter van een beloftenelftal. Van een tweede elftal. Daar zijn er niet veel van, waarschijnlijk hebben we meer vijanden dan supporters. Als we op bezoek gaan bij sommige clubs, weigert een deel van het stadion naar de wedstrijd te komen als protest richting onze aanwezigheid in de Jupiler League.

De thuiswedstrijden trekken een paar honderd bezoekers, uit zijn we meestal met een man of vijf tot tien. Dan staan we ook nog achttiende in de competitie: veel reden tot feestvieren hebben we dit seizoen niet gehad.

Natuurlijk vind ik het ook niet leuk dat ons team elke wedstrijd weer anders is, dat er telkens spelers uit het eerste meedoen: ook ik vind het competitievervalsing. Wat zou ik graag een vast team zien, zonder de mogelijkheid van verschuivingen binnen de club. Net als ze het in Spanje doen, waar een tweede elftal een compleet ander team is. Twee keer per jaar de mogelijkheid tot promoveren of degraderen van een speler is wat mij betreft voldoende.

En toch... toch blijf ik komen. Thuis elke wedstrijd, uit als het kan. We zijn niet met veel, maar we zijn wél fanatiek. We steunen onze jongens door dik en dun, schelden net zo hard als het fout gaat. Het team verdient meer dan het nu krijgt, in punten en in aanhang. Het is dan ook pas het eerste jaar in een profcompetitie.

Aan mijn club doe ik de oproep om meer achter het tweede elftal te staan: geef seizoenkaarthouders altijd gratis toegang tot de wedstrijden, Organiseer acties om meer aandacht te geven aan onze geweldige jongelingen, die strijden om elke meter. Zorg ook dat uitsupporters voor minimale kosten bij ons op bezoek mogen komen. Laat Jong FC Utrecht leven, zet als doel dat er minimaal 3000 man komt.

Aan ons zal het niet liggen, wij blijven komen.